Una de las sensaciones más placenteras que he experimentado en mi vida, ha sido estar sobre las tablas y gracias a la danza, poder expresar mis sentimientos con LIBERTAD

lunes, 17 de mayo de 2010

A CAROLINA...IN MEMORIAM Y EN AGRADECIMIENTO A FHC&CO

   Hoy cuando creía que te marchabas, no era cierto.
   Sentí  como te quedabas aquí, conmigo, enseñándome a disfrutar de los momentos que tu, por desgracia por tu enfermedad, no pudiste disfrutar.
   Aunque si lo hiciste, a tu manera, siempre con esa sonrisa, que jamás olvidaré.
   Hoy me enseñaste que hay que vivir intensamente mientras podamos y que en cada sitio, en cada lugar, y sobre todo en cada segundo, podemos descubrir las cosas más sencillas y bonitas que nos brinda la vida y que eso es lo que realmente llena la vida de las personas.


    Así que me sequé las lágrimas y me dejé guiar por el amor y el cariño que gratuitamente recibo en todo momento de  H.C&CO, y descubrí un montón de cosas....


lo bonito de la amistad, el compartir lo que uno es, sus raíces, el regalarme un pedacito de sus vidas,....


regalarme la luz, el color, el Sol y la vida, plasmados hasta en las casas, de esa, su Tierra
.

   Su sentimiento y tradición, parte de lo que somos cada uno:
(BOTAS DE PEREGRINO, QUEMÁNDOSE EN EL FARO  DE FISTERRA)





  Sus sonrisas, carcajadas,... 














Y lo más importante, la dulzura , la inocencia, la paz, la rebeldía, la alegría, la picaresca, la frescura , la ternura, la paciencia..., que me han hecho que para mi, hoy fuese  un día MARAVILLOSO.













  ¿Sabéis?,...REALMENTE,..EL TIEMPO ES ORO. ( y alguien me dijo una vez,que cada instante perdido, es imposible de recuperar)

  Así que me voy a dormir enseguida, para exprimir a tope el día de mañana.























Bicos, ...

si es que hay alguien al otro lado.

miércoles, 5 de mayo de 2010

RESCATANDO POEMAS DO VELLO ARCÓN.



















Lúcida,
Clara,Briosa,
xentil harmonía do Universo
Que vagas inmensa
á procura dun sutil soporte
cobizoso da túa estadía.

Eu devezo polo teu ser,
Por poseerte íntima.
Para encher contigo
todo o que aconteza na miña vida.

Ando á procura dun grolo de ti
que rinda beneficios en cada mencer

Quixera posuirte sempre,
a única escravitude
que me sería permitida.

Non para dominarte,inútil,
senón para verte
na miña presencia
compartida.

Hoxe lembro a túa ausencia
e o floido cerne
da túa presencia
presentida.

Harmonía, flor de frescura eterna,
anceio permanente e profundo
Para min e para todos,
nas nosas vidas

                                J.V.M

Colgada de mi cuarto de estudiante, todas las mañanas la leía.Me daba fuerzas para arrancar el día.Ercomo mi oración.También me transmitía alegría, y yo siempre inquieta, "entusiasta",como solía llamarme mi Monja del Alma (Querida y añorada Mª Antonia).

Todavía, en cada momento , en cada instante, trato de buscar esa HARMONÍA

viernes, 30 de abril de 2010

MIRANDO A CUENCA.

   No sé otra manera de agradecer la tierna acogida y estancia, que de forma desinteresada ,nos han brindado durante esta Semana Santa, la familia H.C y en especial, alguien a quien profeso gran cariño y respeto, a Don Marianoy demás descendencia.

 A ellos con todo mi cariño, van dedicadas estas modestas palabras:














 
    Larga ruta, hasta donde te alzas,
Gloriosa , Monumental , Creciente,
como si de pronto en tu base
ya tuviese el cielo de frente.

   De diversos paisajes te vistes,
no como la otra Castilla.
que aunque hermanas parecieseis,
tú eres fértil, bien regada,
con llanura y serranía.


  "Contrastes", podría llamarte
y no incurriría en mentira
un rayo me parta, si engaño
que has hecho, me sintiese viva.

  Amable gente en tus campos,
tierra de gente esparcida,
La Mancha, Manchuela y la Alcarria,
completan con la Serranía.


   Paisana, me sentí, de esta tierra,
aunque no fueron muchos los días,
el Sol , en el día de Turbas
en la Plaza Mayor me acogía
y Clarines y Tambores
que de la madrugá venían
testigos fueron, sin duda
de cuanto fervor compartía.

   Tierra de piedra caliza,
que al sureste, te alzas, de Madrid,
en tu Casco Antiguo y tus callejuelas
no me importaría algún día vivir.

   Huele a historia sobre historia,
donde Gótica Catedral se alzó,
sobre alcazaba musulmana,
donde Alfonso VIII  mandó.

   Hablan de influencia francesas,
también inglesas, su construcción,
arcadas laterales normandas,
la girola, el románico finó.

   Intrigan los actos que antaño,
sucedieron por esas carreras:
Inquisición, Iglesia, Obispado,
van selladas con lacre a esta tierra.

   Semana de Santo Silencio,
emoción intensa contenida
transformose en llanto tremendo
con dolor punzante de despedida.

   Huécar, car, a vos os lo pediré
seguid peinando esta tierra,
que si Dios me da salud
y fortuna, por  muy poca
que esta sea
a tomar el Morteruelo,
Resoli y  Ajo arriero,
prometo a Don Mariano
mi vuelta.
                                          M.V.S

miércoles, 28 de abril de 2010

MARTÍN VARELA... ¡¡¡ TU SI QUE VALES !!! ...

TRAS TU GRAN ESFUERZO, AQUI ESTÁ TU RECOMPENSA .TE LO MERECES TANTO...

 ERES MUY GRANDE POR DENTRO Y POR FUERA (pero siempre seguirás siendo el canijo al que le encantaba mi pecera).

DISFRUTA DE TU ÉXITO. Sabes que si puedo, allí estaré PARA ANIMARTE.Un besazo y suerte.

                                               

sábado, 17 de abril de 2010

Sigo aqui. Prometo escribir esta semana

Entre el viaje a Cuenca y que llevo una temporada que ando pachucha, para no variar, no he tenido tiempo de escribir, pero prometo que esta semana, lo haré, porque tengo mucho que transmitir.

Solo decir que ayer tres pequeños angelitos gritaron mi nombre, y fué una media hora aproximadamente, en la que fui feliz.

Pero desde que marché, hasta hoy, queda mucho...que plasmar en este, mi rinconcito.
Rocio, prometo escribirte y ponerte al día.

Besos desde lo alto

domingo, 11 de abril de 2010

¿E isto? ... o meu Pai!

              Canto tempo oculto levarás, agochado entre as follas deste vello  libro.
              Máis hoxe, fixécheme sorrir.
              Estou no certo, si aseguro, que non será a última que atope nalgún outro exemplar desa biblioteca que ainda no"berce chora" pero que crecerá.

              Pai, deste xeito guiábas  ti os  meus inseguros pasos. Así sentía o empurrón hacia a vida, e sempre tiñas túas meirandes grandezas ; a escoita, e a paciencia, por bandeira.

             E aquí sigo, tratando de facer camiño, máis podes estar tranquilo que xa escorreron os medos.

              Non sabes de canto me serviron as nosas falas, das que lembro frases, que acotío, comparto cos rapaces,e  cos que intento , polo menos , parecerme un pouquiño, a ti ; Gran Mestre na casa, Gran Mestre na escola; coma estas:

" pra adiante, e se erras, aquí terás sempre, este meu ombro, para chorar"
"o mundo xira como xira e non como ti queres que xire"
"e que non sabes esperar"
" non deixes que as túas bágoas che impidan ver o sol"
"agora durme e non penses niso, mañán será outro día"
"como sigas así, caerás de cú, pero alá ti"
...e moitas máis.
Gracias por ser así.

Gracias por ser meu pai
                          
                                     V.S.

miércoles, 17 de marzo de 2010

Adicado a Rocio L.



Disculpas polo retraso. O prometido é débeda.

Un bico forte

jueves, 11 de marzo de 2010

11M. IN MEMORIAM


       Tiñades longa vida por diante,
chea de soños e proxectos.
       Como cada día,
adultos, puntuais ós vosos postos;
pequechos e nenos, ós colexios
      Nada sospeitabades,
máis nun intre de tormento,
XENTUZA  SEN ENTRAÑAS,
sesgou vosos anhelos.
      A todos vos;
aqueles que durmides,
nese silencioso  e derradeiro leito,
a miña lembranza sempre
e un  minuto de silencio,
      Xente dos servicios 
de emerxencias e bombeiros,
anónimos ,e víctimas que non esquecen,
meu anceio, un día,
poidan sin rencor , facelo
       A vos;
a miña forza, as miñas ganas,...
é o que teño,
e moito ánimo ás familias
nunha loita
na que é preciso vencer ó medo.

¿Qué por qué?,

 porque o único que NON nos poden roubar,
é ESPERANZA , ILUSIÓN, e  VALENTÍA
DE SER LIBRES, e a LEMBRANZA
dos que pereceron.

                                       M.V.S

lunes, 8 de marzo de 2010

¿Existe vida sin música?

           La música, para mi forma parte de mi vida,sobre todo la clásica, esa que me hace sentir tantas cosas...

           Piano, violín, guitarra, gaita y arpa, mis favoritos en este orden.
           
           Albinoni, Haendel, Pachelbel, Vivaldi, Verdi, Tchaikovsky, Strauss J., Rodrigo, C.Orff, Falla, Chopin y Bizet , con los que más me identifico.

           Este año, he tenido la oportunidad de enseñar música ( lo poco que recordaba de mis clases de Teoría de la música y Piano. Además de enseñar flauta (para lo que me tuve que formar yo primero). No saben lo que disfruté.

           Lo que más me llamó la atención fué que en el momento en el que tenía que enseñar a reconocer ciertas audiciones,  sentía en el rostro del alumno, que mi pasión, mi forma de vivirla y "explicarla" le estaba enganchando. Infinito, fué mi disfrute con esas clases.

           A veces parece como si un alfiler, me pinchase el trasero para que me lance a bailar; a expresar con mi cuerpo , con mi rostro, con mis gestos, lo que ella me evoca. (que son tantas cosas...)

          Me he dado cuenta del gran poder que tiene. Puede cambiar mi estado de ánimo en segundos, es terapia para enfermos, es pasión para otros,..., ¿ven como es vida?

          Cuando la disfruto, como a mi me gusta, con buenos auriculares y un poquito alta, para aprovechar toda riqueza instrumental, soy feliz. Es mi momento.

Entro en un estado de profunda relajación relajación, o eufoía, dependiendo del tema,  y siento como si la música me hablase (no no piensen que estoy loca), es increible la cantidad de mensajes que ella puede transmitir.

Anímense, relájense y déjense llevar.
Aquí estoy si alguien quiere contar lo que ha sentido.

                      "Thank you for the music"
                                              ABBA             

martes, 2 de marzo de 2010

GRACIAS DE NUEVO ISIDORO.