Una de las sensaciones más placenteras que he experimentado en mi vida, ha sido estar sobre las tablas y gracias a la danza, poder expresar mis sentimientos con LIBERTAD

domingo, 27 de febrero de 2011

"Un servicio público y gratuito de transporte adaptado"

IMPORTANTE.

Servicio público infrautilizado POR DESCONOCIMIENTO DE SU EXISTENCIA;

http://www.lavozdegalicia.es/ferrol/2009/06/09/0003_7772882.htm

Facédevos eco.

                        Entre todos, podemos

ASPANEMI

¿Que é ASPANEMI?

É unha asociación de pais de nenos con minusvalía.

¿Como nace ASPANEMI?

A asociación nace pola necesidade dos pais de nenos con minusvalía de poder contar cun espazo de encontro e, á vez, de axuda ás necesidades dos seus fillos.

¿Quen forma ASPANEMI?

Un grupo de pais de nenos con minusvalía e outros socios colaboradores que comprenden as necesidades destes nenos e nos apoia
¿Que nos preguntamos os pais?

¿Que nos preguntamos os pais?


¿Realízase un diagnóstico a tempo para os nosos fillos? ¿recíbese a asistencia necesaria? ¿existe suficiente coordinación entre os distintos especialistas? ¿temos a adecuada integración dos nenos nos colexios?

¿Que pretende ASPANEMI?

Axudar aos pais a asumir a situación que se lles presenta ao saber que teñen un fillo con problemas.

Acadar que os nenos sexan atendidos dende o momento no que se detectan ás súas minusvalías co fin de poder desenvolver ao máximo ás súas capacidades.

Realizar calquera tipo de actuación que poida contribuír á mellora da integración dos nenos e xente nova con minusvalías.



Contacto:


R/ Reis Católicos, 49, baixo- Santa Icía


en horario de 09:30 a 13:30 ou chamar o teléfono 687512849

"ALLEGRO DE DOMINGO"

A diario suelo despertarme con mi radio-despertador, con la alarma sintonizada en mi programa favorito. Aunque generalmente el dolor me hace levantar al poco tiempo de la cama.

Los domingos, sin embargo, el programa con el que  despierto,  me invita a remolonear un poco más: "Allegro de Domingo",es una gozada despertarse con su música, aunque mi cuerpecito en poco tiempo,acaba siendo "arrastrado" a desayunar.

Quisiera compartirlo con vosotros, de modo que os dejo en enlace a los que no lo conocéis.

Bicos.

sábado, 26 de febrero de 2011

YO SERÉ TUS PIERNAS...

Una madre con su hija, disfrazada de Bella, aguardaban que yo , que estaba dentro del "Castillo", la fuese a invitar a pasar. (en calcetines, ambas claro)
14 ó 15 años, así a ojo, pienso que tendría.

Si ya era complicado, caminar por terreno firme, más aún en la fortaleza hinchable, que, llena de; Hadas chiquitas, Hermosas Mariquitas, Valientes Piratas, Nobles Caballeros, Mosqueteros, Brujas, que tan guapas ellas, las creí  princesas..., saltando al unísono, se movía cual barco a la deriva, complicando, si cabe, aún más la tarea.

La tomé en mis brazos y poco a poco, primero a gatas, con descansos, en los que nos dejábamos llevar por el movimiento de la atracción, cosa que le hacía mucho bien a su delicado cuerpo, conseguimos llegar, hasta una de las paredes de goma más robustas, donde para mi, era más sencillo incorporarla. Una vez en pie, sujetándola yo, por su bajo pecho, empezamos a saltar.

La madre en la distancia sonreía, la pequeña se giraba para mirarme con una sonrisa, pero de lo que estoy segura era que era yo, la que más disfrutaba de las tres. En ese momento, apagaron las luces, con lo que las bolas de discoteca se apreciaban todavía más y coindió que pusieron esos destellos blancos  con la música de Titanic.Y mientras, seguíamos saltando... (Jamas olvidaré ese momento)

Descansamos y así varias veces,(su gran fuerza interior le hacía levantarse una y otra vez) hasta que nos juntamos con la madre. Es entonces cuando la mujer le dice: ¿no le haces  una caricia? te ayudó a saltar. Y Bella rompió a darme  un montón de besos , abrazos, caricias,...(mi  regalo).

Yo tuve la suerte de disfrutar de ese momento, y sólo yo se lo que para mi significó, mientras una discreta lágrima corría por mi mejilla, que ella no consentí que apreciara.

¡No se me olvidará jamás!



(Me ha aportado mucho. Ella será mi referente cuando "mis dolores" me impidan  hacer algo)

Lleva tiempo al final de mi blogg.

Alguien  me dijo una vez;

"Lo mejor que puedes hacer por los demas es ser feliz"

LLEGÓ EL MOMENTO DE PONERLO DE CABECERA.

viernes, 25 de febrero de 2011

Entusiasmada e algo inqueda

Non sei que terei que facer esta tarde, nin que tarefa teño adxudicada, mais non me inqueda.
Si, confeso que ando inqueda, pero é de emoción, de

Tiña un serio problema coa miña maternidade, xa que neste intre, o meu problema físico e sentimental, me impide ser nai ( o que un día pensei que sería o sentido da miña vida).

Hoxe, (sin descartar que cecáis algún día,...), penso que HAY TANTO QUE FACER, TANTO NENO QUE AXUDAR, TANTO ANCIANO QUE ACOMPAÑAR, TANTA MULLER QUE DESPERTAR,...que sei que podo aportar o meu graniño, e ó mellor, este é o sentido da miña vida, porque realmente é o que me enche de vida e da luz ó meu mirar.

Marcho. Teño unhas gominolas que comprar...

O sono de calquer pequecho, mais non ao alcance de todos.

O outro día, camiño de botar unha parrafada cun mozo (non sei ata que idade se é moz@, je,je) que facía tempo que non vía, amosoúme a tenda coa que de seguro tóda a miña xeneración, soñara daquela.


Un home despachaba todo tipo de doces e golosinas, que se apilaban en delicados cestos de bimbio.Decorada en rosa, blanco e tonos pasteis,... posuía tódalas delicias coas que un rapaciño podería soñar.

E por riba, agachaba un gran segredo,... aló no fondo, tras unhas escaleiras atopábase un mundo máxico, onde libros didácticos para idades varias e outros materiais tiñan como misión entreter i educar.

Falamos co home, que nos amosou aínda o mellor da estancia: un precioso guiñol, que cada xoves entretiña ós máis pequenos, cun teatriño. (doume no punto, xa que son fan número un dos títeres e marionetas)

Pasou.

Esto foi o domingo á mañán.
O luns propuxéronme para este venres, se me apetecia colaborar, xa que se contrataron todo tipo de aparellos hinchables para nenos con minusvalía, pero convidando tamén a todo rapaz/a que puidesen acercar os pais ÁS CINCO DA TARDE A VALDOVIÑO.

Deste tema, cando falamos, coido que é preciso facelo con moito tino, pola gran casuística de minusvalías existente, pero en xeneral, sin profundizar, considero moi positivas as aportacións mútuas entre nenos con e sen impedimentos.  Eu xa traballara en Santiago con xente con este tipo de problemas, pero por circunstancias, ata agora non puiden retomalo, malia que morría por volver a estar xunto a eles e aprender...puf!,...e vivir, e sorrir...

Total que falando con quen me invitou, comenteille o do guiñol e o da tenda, (pola que por certo ei de pasar mañan a comprar. De modo que; Brais, non temas, e durme tranquilo, que a túa amiga non esquece unha promesa e menos se se trata dun mociño coma ti), e a resposta foi unha pregunta que me entristeceu sobremaneira, e que coa emoción nin me decatara dela:

-¿Está preparada para nenos con minusvalía?Rampas,....
-Penso que non.
-Pois non vale.
-Que pena,... tes razón.


Mañá, ei botar outra ollada,i ei preguntar..., xa vos contarei

miércoles, 23 de febrero de 2011

CANTIGA DE AMIGO

Tenro, doce, sereno...
arca dos máis profundos silencios,
gardian dos restos do meu naufráxio,
a quen a paz confiaron antaño,
meu refuxio; o teu mirar.

Ollos que estremécen,
luceiros que  dasatan,
(tenro ao comenzo,
¿apaixonado?, se cadra)
sentir os teus beizos,
inquedanza da miña ialma.

Os sonos contigo,
son o mais doce presente,
con  tenrura, tiento e loucura,
así es ti; "neste mundo meu
das ideas",
onde xermola
ese teu lado  salvaxe,
e onde a miña pel núa,
repousa, rexuvenece e renace.

Mais meu amigo
non ousaría, nin ten sentido
pedirche nada,
nin tratar de  coñecer,
se me odias ou me amas.

So quería que soubeses
que devezo por amarte,
e só a razón me impide
darche en man esta cantiga,
que con garbo e valentía
espontánea e libre nace.

Túa amizade, éncheme de orgullo,
e descoñezo outro xeito de mirarte.
Mais non temas, meu amigo
non pretendo incomodarche
xa Platón, con moito tino
e quen de resgardarte do perigo,
engaiolando tanto erotismo
na súa gorida infame.

Mais mentiría se  negase
que se o filósofo me soltase,
morrería por durmir tranquila,
só unha noite, envolvida
polos brazos teus cobizosos,
e xunto a ti, repousando,
descubríndote cos ollos pechos,
coma os cegos, acariñando
entregada á paixón,...
regalándome un momento eterno.  

Afastados para sempre,
o sei, máis non me fire,
porque es a miña fantasía,
todo ilusión, meu sono,
miña ciencia ficción...


Máis xa abonda,...penso,...
cecáis pequei en exceso,
do sentir que desborda,
e carece de dique que o pare,
i é, o único que me frena;
os que polo meu cantar sincero,
tornen sin pretrendelo
en danos colaterales.

martes, 22 de febrero de 2011

PRIORIZANDO QUE ES GERUNDIO.

Café con tostadas y zumo de naranja.Ocho de la mañana.
Hoy no he puesto la radio. Necesitaba pensar.
Creo que esta "soledad" que tanto me aterraba al principio, está empezando a sentarme bien.

Reflexiono sobre mis actos, vi vida, vamos que de autoeducarme, y aprender de mis errores, destras estos meses de locura.

Tengo ciertos de cosas por hacer (de esas que llevan su tiempo), e incluso alguna caja de la mudanza, a la que no he metido mano todavía, por culpa de los malditos dolores. (que aunque no los nombre, siempre están ahi). Y todos los días me agobiaba porque no avanzaba, porque me liaba con una cosa, y solo hacía esa cosa, o dos con la correspondiente frustración a la hora de comer.

Pensé,...hay que ver lo bien que se "ve la paja en el ojo ajeno". Me explico; de forma que todos los días cuando llegan los alumnos, les pido que escriban en un papel los deberes que traen y que repartan en la misma hoja el tiempo que dura la clase, para que no se marchen con nada pendiente, y no se líen hablando entre ellos  a la vez que les recuerdo que ,si hay algo cierto en todo esto, es que el tiempo es lo ÚNICO QUE NO SE PUEDE RECUPERAR, ...y sin embargo yo,a mi misma... no me lo aplico.(menuda maestra)

De modo que cogí un papel, y empecé a dar prioridad a mis tareas de esta mañana.
Les parecerá una tontería, pero creo que es fundamental.Máxime, en mi caso.

Y esta era mi primera tarea.
¿Por qué?, porque creo que hay que escribir en el momento. Si no se tiene un ordenador a mano, en una libretita.
De otra forma el relato pierde fuerza, pierde su esencia.

De modo que ... es gerundio.

ANXOS NA TERRA

Nesta última etapa da miña vida, costosa de por si pola miña separación, podo pregoar ós catro ventos, qu creo nos "Anxos".

Sen aliñas, nin plumas...¿eh? POR DARLLES UN NOME.
Agora en serio.

Cada un na súa parcela, conseguiron erguerme, un por cada extremidade, e  pouco a pouco poñerme en pe.

Gracias Aniña, ... sen palabras.Non me chegaría o blogg...
Gracias Bruno,...pola túa forza e acollida.
Gracias Lois, ... pola túa naturalidade.
Gracias Lucía,...polo teu sorriso e os teus bicos.
Gracias Montse,...por abrirme a túa porta e deixárme facer...
Gracias Brais...por darme a oportunidade de facer algo polos demáis.
Gracias Pilar,...   a gratitude personificada.
Gracias Paloma,... pola ledicia, o optimismo e o futuro.
Gracias Fernando,.. xa sabes,..., por todo, polos consellos pero sobre todo pola túa capacidade de escoita.
Gracias Xabier,...pola infinita comprensión.
Gracias Paula, Raquel, Sabeliña, ...polo reencontro, pola acollida.
Gracias Rebeca...ausente, mais estabas.(cando veñen,...todas xuntas)
Gracias..., moitas gracias


Hoxe voltei a crer no poder das persoas de ben, dos que están de forma incondicional.
Dos que teñen un óco nas súas apretadas axendas para escoitarme e asesorarme.

Por agrupalos dalgún xeito...ANXOS NA TERRA